هر آنچه بي درنگ در وجود انسان نفوذ ميکند. بياني است از حقيقت نابي که بي نشان مينمايد. چند تکه رنگ؛ آبي، کمي قرمز و رنگ زميني خاک. اينجا حياط خانه ماست که مقدس مي بينمش. ساده ، صميمي و ايراني.

آن زمان که هر انساني در پس حصارها هر احساس برآمده از درون را مدفون ميسازد. گنبدهاي فيروزه اي از دل خاک زاده ميشوند و بر دل آسماني لاژورد برافراشته مي گردند. رقص تکه تکه آفتاب بر تن لاژورد آسمان؛ چند لحظه سکوت؛ تن پوش يکپارچه خاک بر تن زمين و گاهي سبز ، گاهي آبي. اينجا اصفهان است، شهر هر آنچه بايد باشد.

(فرشته قاسميان)